สายน้ำบริสุทธิ์... กับความรัก

ที่ถูกมองข้าม....

 สิ่งสวยงามหาสิ่งใดเปรียบมิได้ คือความรัก  ความรักเปรียบเสมือนสายน้ำบริสุทธิ์ที่ไหลริน สายน้ำนั้นจะค่อยๆไหล ไหลไปตามทางของมันที่ถูกกำหนดไว้  สายน้ำจะไหลไปเรื่อยๆ ไม่มีวันที่สายน้ำจะย้อนกลับขึ้นมาได้ เพียงแต่คอยเฝ้ามอง และปล่อยไปตามทางของมัน แต่ทางของสายน้ำก็สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงได้ แต่ทางน้ำสายเก่าก็ยังอยู่อยู่เช่นเดิม ยังคงเป็นร่องรอยของทางน้ำที่เคยไหลมาแต่ก่อน ถึงแม่ว่าสายน้ำจะบริสุทธิ์ แต่สายน้ำที่บริสุทธ์นั้นก็สามารถ

ขุ่นมัวได้ถ้าสายน้ำนั้นขาดการใช้อย่างทะนุถนอม  และถูกใช้อย่างไม่เห็นคุณค่า ทุกหยดของน้ำนั้นล้วนเกิดมาจากการที่ไอน้ำค่อยๆกลั่นตัวออกมาเป็นน้ำบริสุทธิ์ สายน้ำนั้นไม่ต้องการการดูแลเอาใจใส่แต่อย่างใด ขอเพียงแค่รู้จักคุณค่า ไม่ทำให้หยดน้ำบริสุทธิ์นั้น เกิดความขุ่นหมอง แต่สายน้ำนั้นยากที่จะกลับไปเป็นสายน้ำที่ใสเหมือนเดิมแล้ว แต่ก็ไม่ควรที่จะทำให้สายน้ำนั้นขุ่นหมองกว่าที่เป็นอยู่  จากสายน้ำที่ใสบริสุทธ์ถูกใช้ไปอย่างไม่เห็นคุณค่า ขาดการดูแลเอาใจใส่ แล้วสายน้ำที่ขุ่นมัวที่ไม่มีใครที่ต้องการ จะไหลต่อไปเพื่ออะไร ... สายน้ำบริสุทธิ์นั้น ก็เหมือนกับชีวิตคนเรา สายน้ำที่ใสบริสุทธ์ก็เหมือนกับความรักที่บริสุทธิ์ ที่ค่อยๆเพิ่มพูนขึ้น ความรักจะเดินไปตามทางของมันที่ถูกกำหนดเอาไว้ ความรักที่แท้จริงจะถูกพิสูจน์โดยกาลเวลาที่เดินไปอย่างไม่มีทางหยุด แต่ถ้าหาเกิดความผิดพลาด กาลเวลาที่ไม่สามารถหวนกลับไปได้ทำให้ไม่สามารถย้อนเวลาไปแก้ไขในสิ่งต่างๆที่อยากแก้ได้ ก็เหมือนกับสายน้ำที่ไหลไปแล้วไม่มีทางไหลย้อนกลับ ทำได้เพียงแต่ปล่อยให้เป็นไปตามทางของมัน และค่อยๆแก้ไขในสิ่งที่เกิดขั้น แต่ถ้าหากแก้ในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ ก็ต้องอาศัยเวลา เวลา ที่จะทำให้ลืมทุกสิ่ง แต่ทุกๆครั้งที่คนเรานั้นพยายามที่จะลืมในสิ่งๆหนึ่ง ก็จะยิ่งเป็นการกระตุ้นทำให้เรายิ่งนึกถึงสิ่งๆนั้นขึ้นมาอีก ซึ่งเป็นเรื่องยากที่ต้องใช้เวลาในการแก้ไข ถึงแม้ความรักนั้นจะเป็นไปอย่างสวยงาม แต่ถ้าหากความรักนั้นที่ให้ไป แต่ถูกตอบแทนโดยการไม่เห็นคุณค่าของความรักที่มีให้  แต่ความรักที่ถูกทุ่มเทไปทั้งกายและใจนั้น มีคุณค่ามากมาย ล้วนแล้วแต่เกิดมาจากจิตใจ ที่หวังจะให้ แต่กลับถูกมองผ่านไปโดยไม่เห็นค่าอะไร เมื่อรักที่ถูกมองข้ามโดยไม่เห็นคุณค่า ก่อให้เกิดความรู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง จมปรักอยู่กับความว้าเหว่ ทำให้เกิดความเหงาในจิตใจ และความว้าเหว่ ก็สอนให้เรารู้จักเข้มแข็ง กัดฟันที่จะต้องทำใจ และตัดใจจากสิ่งที่เราเคยรัก  บางครั้งความรักที่ผ่านมาก็สอนให้รู้จักที่จะหยุดคิด  มิใช่งมงายอย่าไม่ลืมหูลืมตา บ้างก็ทำให้รู้

ว่า โง่ที่จะรัก และวิ่งตาม และสอนให้รู้จักบทเรียนต่างๆ แต่เมื่อความรักนั้นจากไป และกลับมาอีกครั้งก็ยากที่จะกลับไปรักได้รัก เนื่องด้วยบทเรียนที่ผ่านมา ได้ฝากฝังรอยแผลที่คอยเตือนใจ ซึ่งเป็นบทเรียนบทสำคัญที่คอยตอกย้ำถึงเรื่องราวในอดีต และยากที่จะลืมถึงความเจ็บช้ำที่คอยตอกย้ำเสมอมา   

 เพื่อน...คือ...

คนแรกที่ทำให้เรารู้จัก

คำว่ารัก ทำให้เรารู้จัก

คำว่าผูกพัน
บนโลกใบนี้ คนเราทุกคน

คือเพื่อนกัน
เพียงแค่คุณเดินออกไปนอกบ้านคุณก็ได้เจอเพื่อนแล้ว อาจจะเป็นทั้งเพื่อนใหม่หรือเพื่อนเก่า

แต่อย่างน้อยๆ
มันก็คือมิตรภาพที่งดงามที่สามารถจะเติบโตอยู่ในใจของใครอีกหลายคนไปตามกาลเวลา
วันนี้โมชิ ได้รู้จักกับเพื่อนใหม่คนหนึ่ง
โมไม่รู้เลยว่าอะไรที่ทำให้เราได้มาพบกัน
ความบังเอิญหรืออาจจะเป็นเพราะฟ้าลิขิตแต่อย่างน้อยๆ
มิตรภาพระหว่างเรา2คนก็ได้เติบโตขึ้นเรื่อยๆและกำลังจะเป็นมิตรภาพระหว่างคำว่าเพื่อนที่งดงาม
เพียงแค่เวลาไม่กี่วัน

ที่เราได้รู้จักกัน
เขาทำให้โมได้รู้สึก

ถึงคำว่าเข้าใจ
คำว่าห่วงใย และเข้าใจคำว่าผูกพันระหว่างคำว่าเพื่อน
ถึงแม้เราจะไม่เคยได้เจอะเจอกันมาก่อน

เพียงแค่ปลายนิ้ว

ที่เราได้ส่งถึงกัน
เพียงแค่นี้มันก็ทำให้โมรู้สึกซาบซึ้งใจและเข้าใจหัวใจของเพื่อนคนหนึ่งที่เฝ้ารอคอยใครสักคน

ที่จะคอยมาเข้าใจ
ดูแล และเอาใจใส่
เพื่อนไม่จำเป็นจะต้องอยู่เคียงข้างเราตลอดไปเหมือนกับคู่ใจ
แต่เพื่อน...คือคนที่จะคอยอยู่เคียงข้างเรา

ในเวลาที่เราต้องการ

ใครสักคน
ทั้งในยามที่สุข

 หรือในยามที่ทุกข์
เพื่อน...ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดอะไรมากมาย

เพื่อปลอบใจ
แต่เพื่อน..คือคนที่คอยนั่งอยู่เคียงข้างเราในวันที่เราทุกข์ใจแม้ไม่ได้พูดอะไรกันเพียงสักคำ

แต่ก็ยังมีอ้อมแขน

ที่ยังอบอุ่นอบกรวน

ไปด้วยไอรัก
ที่พร้อมจะเข้าใจเรา

ในทุกเมื่อ

 และเดินจากไปและทิ้งความสุขเอาไว้
ให้เราได้คอยชื่นชม
อยากจะบอกว่า...วันนี้ดีใจน่ะ ที่ได้เจอเพื่อนแท้
ทั้งๆที่เราไม่เคยคิดที่จะรู้จักกันมาก่อน ถ้าเพียงในวันนั้น
โมไม่เปิดใจยอมรับเพื่อนคนนี้ แล้วในวันนี้
โมจะได้เจอมิตรภาพที่แท้จริงแบบนี้ไหม
โม อยากให้เพื่อนๆ เปิดใจยอมรับกับมิตรภาพระหว่างคำว่าเพื่อน
และจดจำสิ่งที่ดีดี

ระหว่างเราเอาไว้

แม้ในวันนึงที่เรา

ต้องไกลห่างกัน
อย่างน้อย ๆ เราก็ยังได้รู้ว่า ช่วงหนึ่งของชีวิต

เราได้พบกับความรัก

ที่ใสบริสุทธิ์
ที่ก่อเกิดมาจากคำว่า

เพื่อน...ในหัวใจ